Auto       Rejestracja

MENU

    

  Strona Główna

  O szkole

  Pracownicy szkoły

  Nasze osiągnięcia

  Dokumenty szkolne

  Prawa ucznia

  Dla rodziców

  Profilaktyka

  Dziennik elektroniczny

  Plan lekcji

  Kółka zainteresowań

  Samorząd Uczniowski

  język angielski

  język niemiecki

  Sport w szkole

  Projekty edukacyjne

  Szkoła współpracy

  Szkoła promująca zdrowie

  Projekty

  Comenius 2012-2014

  Comenius 2008-2010

  Projekt Ptaki

  Projekt Ekoagenci

  Harcerstwo

  Wolontariat

  Galeria

  InfoM@t

  Publikacje nauczycielskie

  Rekrutacja 2016/17

  Biblioteka

  Szkoła wyróżniona Znakiem Jakości Interkl@sa

  BIP


Aktualności  

„Gdy cierpi ciało, a choruje dusza…”

- Pani doktor, jak często występują zaburzenia odżywiania i depresja?
Do grupy zaburzeń odżywiania należy głównie jadłowstręt psychiczny, czyli anoreksja oraz bulimia psychiczna. Anoreksja występuje u 0,51% osób (przy zastosowaniu wszystkich kryteriów rozpoznawania) do 3,7% populacji ogólnej. Pierwsze objawy tego zaburzenia pojawiają się najczęściej miedzy 14 a 18 r.ż. Zaburzenia odżywiania są rzadkie wśród mężczyzn i występują u nich 10-20 razy rzadziej niż u kobiet. Bulimia psychiczna występuje częściej niż anoreksja, mianowicie u 1,1-4,2% populacji kobiet. Kobiety chorują dziesięciokrotnie częściej niż mężczyźni. Bulimia rozpoczyna się typowo nieco później niż j.p., przede wszystkim u kobiet w wieku 18-25 lat. Może jednak wystąpić u młodszych, jak i u znacznie starszych kobiet. Zaburzenia depresyjne występują u około 10% populacji ogólnej. Są dwukrotnie częstsze u kobiet. Zaburzenia depresyjne mogą współwystępować z innymi zaburzeniami psychicznymi, w tym z zaburzeniami odżywiania

- Jakie są objawy bulimii, anoreksji i depresji?
Anoreksja polega na dążeniu do ograniczenia masy ciała, wyraźnie poniżej norm przyjętych w odniesieniu do wieku i wzrostu, przy jednoczesnej nieprawidłowej ocenie własnego wyglądu i współistnieniu lęku przed przybraniem na wadze, co powoduje drastyczne ograniczenia przyjmowanego pożywienia. W miarę trwania choroby mogą nastąpić różne powikłania somatyczne dotyczące ciała pacjenta. Czynnikiem uruchamiającym bezpośrednio proces chorobowy jest najczęściej uraz psychiczny wywołany komentarzem dotyczącym wyglądu lub też krytyczna ocena własnego wyglądu, zwykle wyolbrzymiona, na podstawie porównania z rówieśnikami, obserwacji w lustrze itp. Prowadzi to do zmiany zachowań związanych z odżywianiem się, która ma przynieść spadek nadmiaru wagi, poprawę wyglądu, jednak przybiera krańcowo sztywną i niepoddającą się modulacji i perswazji formę. Nadmierna koncentracja na własnym wyglądzie i kaloryczności posiłków prowadzi do zaburzeń lękowych, obsesyjnych oraz zaburzeń nastroju pod postacią depresji i rozdrażnienia. W bulimii najbardziej charakterystyczny objaw to napady objadania się, najczęściej występują one w toku odchudzania się jako konsekwencja okresów głodzenia się. Objadanie się przynosi zmniejszenie niepokoju i napięcia oraz smutku. Lęk przed przytyciem powoduje, że chore próbują niwelować skutki obżarstwa poprzez wymioty, zażywanie środków przeczyszczających, odwadniających, obsesyjne stosowanie ćwiczeń fizycznych. Zachowania te dezorganizują życie pacjentek, zmieniają je w stałą, ale nieskuteczna walkę o odzyskanie kontroli nad jedzeniem. Tutaj choroba może być długo, nawet latami ukrywana przed otoczeniem, tym bardziej, że powierzchownie patrząc życie pacjentek nie jest zdecydowanie zmienione, realizują one podstawowe role życiowe, uczą się, pracują, wchodzą w związki. W zespołach depresyjnych są zaburzenia nastroju w postaci smutku, przygnębienia, braku satysfakcji, niezdolności do przeżywania uczucia radości, niekiedy stany zobojętnienia. Pojawia się też utrata zainteresowań, zmniejszona energia, wzmożona męczliwość, zmniejszona aktywność, zaburzenia snu i apetytu. Zaburzenia depresyjne są poważnym problemem zdrowotnym, mogą dezorganizować życie rodzinne i zawodowe. Depresja łączy się z dużym ryzykiem niezdolności do pracy, jej utraty, pogorszenia sytuacji materialnej, wpływa na funkcjonowanie rodziny.

- Czy te choroby mają wspólne cechy?
Wspólną cechą anoreksji i bulimii jest koncentracja na jedzeniu. Na zaburzenia odżywiania ma wpływ nasza osobowość, czynniki biologiczne, czynniki rodzinne, społeczno-kulturowe. Tak samo w zaburzeniach depresyjnych- czynniki biologiczne i psychologiczne. Ryzyko zachorowalności jest większe, jeśli w rodzinie ktoś wcześniej chorował. Zaburzenia depresyjne i zaburzenia odżywiania mogą współwystępować ze sobą.

- Jak leczy się te choroby?
Przy zaburzeniach odżywiania i zaburzeniach depresyjnych najwłaściwszą formą leczenia jest psychoterapia. Często stosuje się terapie rodzinną (zwykle jeśli pacjent jest młody). Czynnik rodzinny jest bardzo ważny. Jeśli wymaga tego stan pacjenta zastosowanie ma leczenie farmakologiczne.

- Czy te choroby są śmiertelne?
Choroby te u większości chorych są poważnym problemem zdrowotnym. Badania nad przebiegiem jadłowstrętem psychicznym (j.p.) wykazały, że trwałe wyleczenie bez nawrotów spotyka się u ok.25-30% chorych, około 45-50% osiąga masę ciała z pogranicza normy, stan zdrowia 20-25% chorych, szczególnie późno rozpoczynających leczenie, nie poprawia się. Korzystne czynniki prognostyczne to miedzy innymi wczesny początek, brak konfliktów między dzieckiem a rodzicami, krótki czas trwania zaburzenia do podjęcia adekwatnej terapii. Jadłowstręt psychiczny jest zaburzeniem psychicznym o wysokim ryzyku śmiertelności, podstawowa śmiertelność sięga 22%, przyczyną śmierci najczęściej jest samobójstwo lub powikłania za strony układu krążenia. W bulimii 25-50% uzyskuje remisje, 20-25% ma chroniczny przebieg zaburzeń, bez popraw, u około 30% choroba ma stan chroniczny z okresami popraw i pogorszeń. Śmiertelność jest istotnie niższa niż w przebiegu anoreksji, wynosi około 0,7%. Depresja poważnie dezorganizuje aktywność zawodową i życie rodzinne, część chorych uzyskuje stan remisji, u około 25% utrzymują się cechy subdepresji, u 12-30% zaburzenia depresyjne maja charakter przewlekły i utrzymują się. U znacznego odsetka depresja bezpośrednio zagraża życiu w związku z ryzykiem samobójstwa, poważne próby samobójcze podejmuje 25% chorych, u 10-15% kończą się one zgonem.

- Czy można samemu sobie poradzić z takimi chorobami?
Wszystko zależy od nasilenia choroby. Jeśli nasilenie jest łagodne, to możliwe, że się uda, głównie przy wsparciu w rodzinie, przyjaciołach, mądrych nauczycielach. Zaburzenia odżywiania i depresja są chorobami i jak każda choroba wymagają leczenia. Im wcześniej zdiagnozowane i właściwe leczone, tym rokowania co do poprawy są lepsze.

- Co radziłaby Pani osobom w naszym wieku by uniknąć zachorowania na depresję, bulimię czy anoreksję?
Najważniejsze jest, aby móc o sprawach trudnych rozmawiać, nie zostawać z nimi samemu, bo wtedy gromadzą się w nas różne konflikty i rozterki. Można powiedzieć, że już sama rozmowa może w jakimś sensie leczyć przynosząc ulgę. Jeżeli się coś dzieje, trzeba się starać to rozwiązać, dogadać się z rodzicami czy opiekunami, rówieśnikami itp. Ważny jest dobry kontakt z osobami w naszym otoczeniu. Ważne jest mówienie rodzicom czy bliskim o swoich wątpliwościach i problemach, a kiedy trzeba nie można się wstydzić iść do specjalisty.

Serdecznie dziękujemy za bardzo miłą rozmowę



Artykuł zrealizowany na potrzeby projektu edukacyjnego „Gdy cierpi ciało, a choruje dusza…” realizowanego przez uczennice klasy II b Gimnazjum nr 1 im. Jana Kochanowskiego w Koluszkach: Katarzynę Domańską, Kingę Gradowską i Patrycję Kulik pod opieką pedagoga szkolnego Emilii Felkiewicz

Autor: jurekpec 03.05.2015


Content Management Powered by CuteNews